16.8.10









looks pretty old, it makes me wonder. I imagine i were a woman in the past, enjoying this insight.
it's like a shadow that follows the movement closely.

15.8.10




χρόνια πολλά

12.8.10

31 years old



on this year's birthday
i saw both sides of the river Evros
and crossed the frontier
what strange land, we imagined it would be
what strange land, she smiled
what are we to do with our self?



Άρδας
ξημερώνει κόκκινος ήλιος σαν φεγγάρι

11.8.10

another one




down .

ps. these past few months i came across the house at least twice a day. I sensed the loss of it as if the people who lived in there (in their way on their time) were now gone for ever gone.
I glimpsed inside, the door was open: a baby's bed.

9.8.10











αντίλαλος


someday, grandma, we will make it happen
we will create a building as high as thunder
we will make a vision and rain and children
we will accompany the birds to their journeys


δες πόσο αγέρωχα στέκονται ετούτα απέναντι στον κίνδυνο και τον χρόνο




8.8.10








Η νίκη είναι φτερωτή


victory flaps its wings

5.8.10

Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.

Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνοµαι πὼς εἶµαι ὁ ἴδιος µιά ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά µου σὲ µία γλῶσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα µορφὴ της περιορισµένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιµήσει τὴ γλώσσα µου, καὶ νὰ – ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες µου σὲ ξένη γλῶσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ µοῦ δώσετε τὴ συγνώµη ποὺ ζητῶ πρῶτα – πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό µου. Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες. Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου. Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «... θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε ...». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση. Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ ἕνα λαὸ περιορισµένο. Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε; Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης. Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία. Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του. Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται. Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.

Γιώργος Σεφέρης
(ομιλία κατά την απονομή του
βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1963 -link)

see

30.7.10

how strange is it, if you come to think about it, that we cannot live our life without the language. Without it nothing makes sense, nothing is worth doing, except perhaps for the instinctive acts.

we live in ourselves for a lifetime, holding hands, smiling, creating memories, relying on unreliable walls, watching our mirror image, remembering those who left and those who have not arrived yet, being strong, being important, being small and trivial, talking, walking, nurturing, choosing

sometimes perhaps you have felt, too, there are two worlds that we struggle to unite. One that we don't know how it really is and one that we do not control; there, the image of the first is being gradually shaped.

2

i've come to this village to make another attempt. One would believe it to be easier here because of the nature around. Trees, crops, flowers, insects, birds. The clear round image of the moon rising in the horizon. The heat and the rain that smell like land. The air. The sound of the bells on sheep's necks. The absence of mountains and loud sounds, especially at night. Deep darkness and intense brightness everyday during the summer. But

3

in fact, one might wonder, how is it possible. We are not to stay but for as long it takes to write a poem.



p.s. some days ago, from my father:
the only place where we can be free is language.

29.7.10





in a greek song it is said:

- sea, bitter sea, how can i not love you?

*

Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι γαλέρες έρχονται και πάνε ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι κι οι πειρατές μεθοκοπανε στο καπηλειό το λιμανίσιο Θάλασσα πικροθάλασσα γιατί να σ' αγαπήσω Σαρακηνοί και Βενετσάνοι πιάνουν και δένουν στο κατάρτι ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη το παλικάρι τον αντάρτη τον άντρακλα τον πελαγίσιο Θάλασσα πικροθάλασσα γιατί να σ' αγαπήσω Κι εκεί στου μακελειού την άψη δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω και μα τον Άγιο Κωνσταντίνο όλους τους ρίχνω μες στη χάση δεμένους με τα χέρια πίσω Θάλασσα πικροθάλασσα πώς να μην σ' αγαπήσω;

Σεβάχ ο θαλασσινός (Λ. Παπαδόπουλος-Μ. Λοϊζος)

*
listen



22.7.10

17.7.10



Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο




red bloods of love have run in me
unknown happinesses have thrown their shade on me
i am oxidated by the human touch
distant mother, my unfading rose

out in the open of the sea they waited for me
and they opened fire against me with their three-sail bombard ships
it was a sin for me to have my love
distant mother, my unfading rose

once in july her big eyes half opened inside me
to throw light on pure life
just for an instant
distant mother, my unfading rose



ps. it's a very bad translation just for you to get an idea
Elytis' poem (only a part of it), Theodorakis' music



15.7.10







the air whispers in our eyes
hardly do we find more handy proof of our existence
we are almost transparent and life passes through
bodies, eyes, eyebrows, hands, they cannot enclose it


(what substance are we made of
what makes us men and women
what makes the love for life the love
that keeps us running throughout the timetrip)

13.7.10












we are-aren't we?-
alive readers in alive pages



ps. the paintings are Tsarouchis'