κινητές συντεταγμένες

Κάτω από τον ουρανό, στη σκιά ενός κινούμενου αστραφτερού ωκεανού εξαϋλωμένου.
Όλα τα άλλα είναι αμιγώς ανθρωπογενή, δηλαδή δικά μας.

μην αγχώνεσαι

Αύριο ξημερώνει ημέρα εξετάσεων για πολλούς.

(Γεμίσαμε τη ζωή με ζιζάνια χρονοβόρας και άχαρης καλλιέργειας, που δεν φέρνουν καρπούς που μπορούμε να αγαπήσουμε. Αλλά, αλλά, αλλά. Όλη αυτή η γνώση που καταβροχθίστηκε με τέτοιους ρυθμούς και γι' αυτούς τους στόχους, εύχομαι κάτι καλό τελικά να απογίνει).

Στην αγαπημένη μου Εύη, εύχομαι κάθε καλό!
(Μην αγχώνεσαι, ό,τι και αν γίνει αύριο,
εξάλλου αλλού είναι ο πρώτος στόχος)

Χθεσινή στάση, Γαλλίας και Δεληγιώργη

*** *** ***

Ανάγκη για κόκκινο. Επιτάσσεται από μια σπίθα που βγαίνει εμπρόσθια από μια γκρίζα στάθμη φωτός.
Δεν χιονίζει, δεν βρέχει.
Ένα άσπρο σύννεφο βιαστικό προχωρά να αποκαλύψει κάποια άσχημα σχήματα που προωθούνται στον ουρανό (κεραίες και τέτοια σε ταράτσες).
Ανάγκη για ένα κόκκινο βέλος. 'Η κάτι θροϊζον.

*** *** ***

Αλλάζοντας κλίμακα.

Καταλήγει λοιπόν σε αυτό (ή αρχίζει από αυτό):
μικρά αποσπάσματα ζωής χρειάζονται μεγάλη προσοχή:
το πιάτο, το πηρούνι, το λάδι, το ψωμί, το ζύμωμα με τη μαγιά, ο χρόνος του φουσκώματος, η ζέστη, ο αχνός, η μυρωδιά, το χέρι, το άγγιγμα, το άνθος, η αχτίδα, το νερό, ο ήχος, ανάμεσα στα πράγματα, η χαρά, η προσήλωση, καθάρισμα, το δίπλωμα, το άπλωμα, το διάλεγμα, το κρύο, το πρόσωπο, ο δείκτης, το νερό.
Το βλέμμα, το νοερό,
το νεύμα, το πρωινό,
το καληνύχτα
το απόψε
το μαρούλι, το ξύλο, το νερό
στο κλουβί, στο καναρίνι.

Λαμπυρίδες έρωτα
Σταγόνες ίδρου


ακίδα
βγες

Έγειρα την καρέκλα.

Έχω το όνειρο ενός μελλοντικού σχεδίου που υλοποιείται. Και εγώ, όπως ένα κτίριο, σχεδιάζομαι, προγραμματίζομαι, αναλύομαι σε όνειρα και σε ανάγκες και σε ιδέες και προτιμήσεις. Καταγράφονται όλα σε ένα φύλλο από στερνή πραγματικότητα. Τα μικρά σημεία αυτού του φύλλου αποκωδικοποιούν και επιμερίζουν την υπαρκτική μου ελπίδα. Αιωρούνται μέσα σε κάθε μικροκίνηση νοητική και πρακτική.

Αυτό είναι ένα σύνολο διαρκών ανασαστίσεων. Το κτίριο μπορεί σε κάποιο βαθμό να αποτελεί μια απάντηση. Εδώ όμως δεν υπάρχει η πρόσβαση στην παγίδα. Μελετώντας το χρονοπέρασμα και την αλλαγή ενός δομήματος, αναλάμπει η υπαρκτική αποκάλυψη.

Είναι αλήθεια πως για να ζεις πρέπει να ορίσεις, με όποιον τρόπο ή μέσο, τη ζωή;

Αντιπαλεύω με τεχνικές διακρίσεις τύπου σκέψης και πράξης, ουσίας και πραγματικότητας, ψυχής και σώματος, χρονικές διατάξεις και χωρικές κατατμήσεις του τύπου "τώρα", του τύπου "εντός" ή "εκτός". Σχήματα σαν κι αυτά φαίνονται να υπηρετούν μια κατασκευασμένη δομή δήθεν διαλόγου, που καταρχάς αποδεικνύεται ως τέτοια καθώς αντλεί το νόημά της απ' τη διπολική αντίθεση των όρων που ακμάζουν ως αιώνιοι, ως φυσικοί, αυτονόητοι, αναπόφευκτοι και μοιραίοι. Είναι κυρίως λειτουργικά. Ωστόσο, και ενώ δεν μπορώ να αρθρώσω παρά τη διαίσθηση μιας διαρρήξης - αντί της σύζευξης - των διανοητικών δομών του ανθρώπου (θέλετε γιατί εθίζεται στην πολικότητα και την αποδοχή αυτής), διαβλέπω τη θολή εικόνα ενός όλου. Τούτο δεν είναι ολόσωμο, ακέραιο, αδιαχώριστο- αντίθετα, απαρτίζεται από ακριβείς διακρίσεις. Έτσι, το άσπρο θα συντίθεται ως φάσμα χρωματικό.

Έγειρα την καρέκλα μου. Απανωτές μικρές ρυθμίσεις υπηρετούν την έκφραση.

Ας πιάσω έστω το είδωλο του κοινωνικού εαυτού μου. Ας ξεκινήσω από εκεί. Κατά πόσο είμαι αυτή που κοινωνικά έχει δομηθεί.

Είναι αλήθεια ότι χρειάζομαι να ξέρω αυτό το πόσο; όχι, αν υποστώ ως αλήθεια το χωρισμό ζωής πρακτικής- ζωής πνευματικής. Θα ζω τότε ζωές τόσες.

Υ.Γ. και θάνατο εξίσου. Βλ. το θάνατο του καλλιτέχνη, το θάνατο της τέχνης, το θάνατο της πολιτικής, της ιδεολογίας, το θάνατο του Θεού, του Μαρξ και του και των και δεν συμμαζεύεται. Όσο για τόσους, λέγεται πως αντέξαμε.

[σημείωση εκ περιτροπής]

"...H απαίτηση να κατανοηθούν οι τοπικές και περιφερειακές πραγματικότητες προβάλλει τόσο από τον πολιτικό κόσμο όσο και από τις διοικήσεις. Οι πολίτες επιζητούν έναν αυξανόμενο ρόλο στη διαχείριση του τόπου τους και της ζωής τους. Αυτό που βιώνεται και αναπτύσσεται στην τοπική κλίμακα προσλαμβάνει μια νέα διάσταση. Ενώ οι μετακινήσεις, οι ανταλλαγές και η επικοινωνία διαμορφώνονται στην παγκόσμια κλίμακα, εμφανίζεται τελικά όλο και πιο απαραίτητη η υποστήριξη της μικρής γειτονικής κλίμακας, ενάντια στην τάση για γενική ισοπέδωση".

Δ. Γούσιος, Ανθρωπογεωγραφία

"δεν αλλάζει"

Μόνο με τη θέρμη της αγάπης καθίσταται δυνατόν να επηρεάσει κανείς ανθρώπους στην ουσία τους.

E. Spranger: Der geborene Ezieber, 1958

αποκλεισμένοι,
αβοήθητοι,
ανηλεείς,
αφελείς,
τρομαγμένοι,
επιζήμιοι.

κυνηγητό συνειδήσεων

Ένα απαράμιλλης ομορφιάς πρωινό. Χειμωνιάτικο. Καθόλου γκρίζο. Τολμώντας να ανατείλει ένας ήλιος ολόμορφης θαλλερής θεληματικής έλξης.

ελληνική αντιπαραβολικότητα

Moυ έφτιαξαν το κέφι τα φινλανδικά μπλογκς που παραθέτω στη λίστα. Δεν έχω κάνει σκόπιμη επιλογή, τη γλώσσα δεν τη ξέρω, γι' αυτό κράτησα απλώς κάποια με εικόνες, παρατηρώντας τις επιλογές χρωμάτων, τις επιλογές συμβόλων, γραμματοσειρών, εικόνων.
Καλημέρα!

Και μια μουσική
calmen
Electronica / Ambient / Experimental
γλώσσα

κολύμβηση

λελογισμένος

υδρογειακός
οπτασιακός

εναντιοδρομίες

ανθρωπιστικός
πύρωμα
άφθαστα

παρελαύνω
ψυχορραγώ

έκκληση

επίκληση
παράκληση
πρόδρομος

νεόκοπος

"black box"

Ζορίζεις τον εαυτό σου να σκεφτεί. Ζορίζεις το νου σου να ολοκληρώσει μία σκέψη, να τη διατυπώσει στο χαρτί. Για ένα θέμα τόσο ουδέτερο, όσο μια ερώτηση σε μια αστεία εξέταση. Τονίζεις σταδιακά στο μυαλό σου τις πολλαπλές ερμηνείες των λέξεων, ψάχνοντας να καλύψεις την απόσταση των ερμηνειών που μπορούν να δοθούν από τον πιθανό αναγνώστη (εξεταστή).

Ζορίζεις το νου σου να απομνημονεύσει λεπτομέρειες. Να συγκρατήσει την εικόνα του παρατηρούμενου, να φτιάξει τη νοητή του εικόνα. Να μπορεί να την ανακαλέσει, να την αποκαλύψει, να σου επιτρέψει συμπεράσματα. Να σου επιτρέψει γνώση.

Στηρίζεις τη ζωή σου σε ερμηνείες λέξεων. Μορφάζεις κάτω από το βάρος του πολύπλοκου οπτικού πεδίου. Απομονώνεις σώματα, σχήματα, κινήσεις, τονικότητες χρώματος, ήχους.

Βασίζεσαι στη μνήμη σου. Πρέπει να είναι αξιόπιστη, ευανάγνωστη σαν μια φράση σου.

Μια απλή σκέψη. Μια απλή ανάμνηση. Καθόλου ευανάγνωστες στην πραγματικότητα.

Ζορίζεις τον εαυτό σου να γίνει αόρατος.

Κι έπειτα,
ορατός πίσω απ' τα δίπολα.

Πρέπει να επιλέξεις - πιέζεις τα όρια- ανάμεσα στο ρεαλισμό και τον υπερρεαλισμό. Ανάμεσα στον κυνισμό και την αφέλεια. Ανάμεσα στα σχήματα και την ουσία. Ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία, την αισιοδοξία και την απόγνωση.

νοερά

πλησιάζω

υ.γ. δανείστηκα τις φωτογραφίες, να απεικονίσω ένα όνειρο σε πλάνα

προς τα επάνω θεωρώντας

ταξίδι

Άνθη για σήμερα, μόνο άνθη.
Αλκυονίδες μέσα στο καταχείμωνο.
Κάτω από τα αμύγδαλα που είναι να γίνουν, ξαπλωμένοι πάνω στην κουρελού.

ά γ γ ελ ος

οπλιστείτε και εσείς με απάθεια,
σαν κούκλες μαγνητισμένες με μάτια γουρλωμένα


αγκαλιά με το πόνυ της αγωνίας της αγάπης
σ' έναν αγώνα δρόμου μοναχικό
ούτε καν σκυταλοδρομίας

οχυρωθείτε στις μορφές όπου η ομορφιά
θα σας νηστεύει τα εγγόνια
μη φοβηθείτε μη φοβάστε
ο κόσμος κάποτε θα πάψει

είναι αναπόφευκτο._

πυρ

λούλουδο
σκοτεινιά
αχνιστός
γάμος
γαλαρία
χαστουκίζω
κοκκορόμυαλος
αρνητής
θαυμαστής
προφήτης
λιβελλίσκος
καλαμάρι
λόγχη
πυργώνω

εργατικότητα

ορίζοντας την εργατικότητα ως μια απτή υπέρβαση, εξοστρακισμό της αδρανούς υπαρκτικής κατανάλωσης, υπέρβαση των προσωπικά προσδιορισμένων ορίων μιας"μέσης" αποδοτικότητας, δείκτη εγρήγορσης, αυτοπροσφοράς, βελτίωσης.
Στόχοι για τους οποίους να εργαστείς: εκείνοι που μετριούνται ως αθλήματα: να επιβιώνεις, [αλλά] και να υπάρχεις.
για να υπάρχεις, να δουλεύεις
για να προσφέρεις, να έχεις
για να έχεις, να παράγεις με αυτά που από άλλους κρίνονται ίσως ως ξερά και που για 'σένα ίσως (δοκιμάζεις) να είναι σπόροι.
Ενδιάμεσο ερώτημα: να προσφέρεις σε τι; σε ποιον;

ο μηδενισμός δεν είναι σύμπτωμα, τάση, ή μόδα.
Όταν υιοθετείται παρανοημένα (εύκολη μίμηση διαδεδομένου παραδείγματος) και όταν τον συνοδεύει τεμπελιά, παύει να είναι καθεαυτό μηδενισμός.
Όταν η κατάλυση και αυτού του ίδιου του μηδενισμού δεν επιχειρείται με αίσθημα συνέπειας - συνέπεια που θα ήταν εξολοκλήρου σεβαστή- αλλά με τεμπελιά ή θράσος, γεννά μόνο το περιβάλλον τέλειας κλειστότητας: απελπισία.
Ωστόσο, το μηδέν είναι υπαρκτό (ως σύλληψη τουλάχιστον ή ως συνθήκη). Και για να οριστεί (και να εφαρμοστεί) απαιτεί εργατικότητα και τόλμη .

συνθροΐσματα

σύστηθος
υψωτικός
οντολογικός
γυρισμός
άθληση
αδιάσπαστος
συνειρμός
καλόβολος
πρόρρηση
χρέος
υπενθύμιση
αλύγιστο
χαριστικό
ευλαβέστατος

φληναφήματα

ΚΕΦ(ΑΛΑΙΟΝ)1|14-15

Έπειτα θέλοντας να αριθμήσω τους άδικους, έχωσα το ένα χέρι μες στην τσέπη του ράσου μου και το άλλο ανάμεσα στο ζωνάρι μου, γιατί εκατάλαβα, αλίμονον! πως τα δάχτυλα δεν εχρειαζόντανε ολότελα.

Και ο νους μου εζαλίστηκε από το μεγάλον αριθμό' όμως με παρηγορούσε να βλέπω | πως καθένας κάτι καλό είχε απάνου του.



"Και άκουσα ένα γέλιο φοβερό μες στο πηγάδι

και είδα προβαλμένα δύο κέρατα"

Σολωμού ΗΓυναίκατηςΖάκυνθος

[1 έως νίκης]

Τα μεγάλα ή μικρότερα όνειρα δε
σημαίνουνε τίποτε
παρά μόνο όταν ο άνθρωπος

αναχώρησε.

2
Και ανακαλύπτω τώρα
το χόρτο στο χώμα
τη φτωχή σοδιά των καρπών
ετοιμασμένη γι' αναχώρηση

ήδη.


4
Αχ ξεριζωμένο βοτάνι με τη μέλισσα
που ακολουθά έως δίπλα
και στρατιώτες περνούν με τα βήματα στυγνά
πάνω και πάνω από τη γραμμή της αξίας
- ως εκεί που χωράει το μέτρο
ως εκεί που γίνεται έργο
και πού 'ναι λυγμοί
πατημένοι απ' την μπότα
στο στήθος.

5
Κι ο ποιητής
- αν ακούει -
θά ΄ρθει με παρηγορημένο στόμα
από την ήττα που κάποτε θά 'ρθει ξανά
με το ένδυμα της πείνας
άλλοτε της καρδιάς.
'Ωσπου αναμεταξύ μας
δεν κάθεται πλέον - θα πει -
ο αέρας
που ανασαίνω.
Σας στέλνω όλους
στριμωγμένοι όπως είστε στον κόσμο
μιαν ανάσα κοινή
με το λόγο περί
νίκης.