[un]limited

Moving through space by lessening its physical limits. Some people consider it an act of destroying.
This kind of physical movement is above all a mental jump through space and time. From this point of view, it destroys the experience of transpassing and travelling. It creates a new definition and a new mind, that is a new way of thinking about and defining ourselves through space and the current means to conquer it.

διόπτρα

Factories work every minute to make our dreams.
We need our dreams.

"Young girls stay up late
to secretly watch
the miracles of love".
(Elytis O.)

Dreams have to be our own. Girls don't pray for love that's unbearable to human.

φυσάει

Εξασκώ το επίπονο επάγγελμα του ανθρώπου. (Γ. Σεφέρης: Μέρες Α΄)

I practice the painful profession of being human (G.Seferis)

ανασαίνοντας

Να υπάρχεις σημαίνει να ζεις συνειδητά την τραγική αντινομία του μέσα σου και του γύρω σου κόσμου. (Χρ. Γιανναράς: Πείνα και Δίψα).

[Being means consciously experiencing the tragic contradiction between the inner and the outside world. (Chr. Giannaras)]

χώρος

[κατά Lefebvre:]
1) φυσικός χώρος
2) χώρος αναπαραστατικός (βιωμένος,τόπος)
3) χώρος σε αναπαραστάσεις

[εν κινήσει:]
χώρος ενδιάμεσος, ανάμεσα σε χωρόσημα, ανάμεσα σε σημεία, ανάμεσα σε προορισμούς, διάσπαρτος.

ο κοινωνικός χώρος, ένας νοητός χώρος αλλά βιωμένος, ένας τόπος προσωπικών και συλλογικών συμβολισμών, άθροισμα και αφαίρεση, χώρος πρακτικών και ιδεών, χώρος μοίρασμα, χώρος που επιφέρει αποτελέσματα και συνέπειες στη ζωή. Σε αυτόν το χώρο εμείς, τα υποκείμενα που κινούμαστε εξαντλώντας τη ζωή μας, γινόμαστε αντικείμενα.

στρ0φή

συν κίνηση

επι κοινωνίας.

Δύσκολο να μιλήσεις, δύσκολο να γίνεις κατανοητός, μέσα και έξω στα αυτονόητα σχήματα. Με τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες λιγοστές λέξεις, κινητοποιούμε τη διαφορετικότητά μας και την αποστέλλουμε σε σήματα προς τις κατευθύνσεις της καθημερινής διεπαφής. Με τις ίδιες λέξεις προσχωρούμε στις μέρες, προσπαθούμε να εργαστούμε, να καταλήξουμε σε συμφωνίες για τα πρακτικά, να μιλήσουμε για κάτι που μας αφορά, να σκεφτούμε ό,τι μας αφορά. Αυτές οι λέξεις, σπάνια σε γραπτό λόγο, απαρτίζουν την καθημερινή πνευματική τροφή μας. Είναι λίγες, αλλά μπορεί κανείς να αισθανθεί ότι δεν έχουν κατανοηθεί, μόνο έχουν χρησιμοποιηθεί σε κακοφτιαγμένα αντίγραφα μηδαμινού κόστους. Οι φθαρμένες μας αισθήσεις αποτυπώνονται σε τετριμμένους διαλόγους τους οποίους επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα πολλές φορές ίσως όλοι αυτούσιους.
Αντί για επικοινωνία κτίζουμε ένα απτόητο φράγμα.
Δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα. Δεν έχουν σημασία οι σχέσεις.Δεν έχει σημασία το αίσθημα.
Επικοινωνούμε καλύτερα με άλλους τρόπους, έμμεσους. Το ενδυματολογικό μας περιτύλιγμα, ο τρόπος του βαδίσματος, του καπνίσματος, της στάσης, ο τόνος της φωνής και του γέλιου, η ποσότητα της λεκτικής βοής που παράγουμε, ο ήχος και το βλέμμα του άγχους και της απάθειας, το στυλ του χιούμορ -αν διαθέτουμε-, ο τρόπος που επιβάλλουμε ή αποσιωπούμε την παρουσία μας, ο τρόπος που διακόπτουμε, το ποσό και ο τρόπος που πληρώνουμε, η επιλογή του συρφετού των πραγμάτων που κουβαλάμε αδιάκοπα μαζί μας, η επιλογή του καφέ και της διατροφής μας, των τόπων διασκέδασης, του μέσου μεταφοράς μας, ακόμη και οι τίτλοι των βιβλίων που λέμε ή δείχνουμε ότι διαβάζουμε, επικοινωνούν πολύ περισσότερο αποτελεσματικά από ό,τι τα λόγια. Κατασσόμαστε συνήθως ηθελημένα σε κάποια από τις λιγοστές ανθρωπολογικές κατηγορίες τις οποίες η μόδα και η γλωσσική μας ανεπάρκεια έχουν αναγνωρίσει (δεν θέλω να τις απαριθμήσω, είναι ανιαρό). Έπειτα, σαν να πραγματοποιούσαμε κάποιο πείραμα, παρατηρούμε τους άλλους να πείθονται ή να μην πείθονται (συνήθως το πρώτο για όσους έχουν στυλιστικές και μιμητικές ευκολίες) από τα έμμεσα επιχειρήματά μας και περιμένουμε τα αντίστοιχα αποτελέσματα.
Τα (προκατασκευασμένα) πρόσωπα έχουν σημασία. Οι (προς άντληση) σχέσεις έχουν σημασία. Δεν έχουν σημασία οι λέξεις, οι διάλογοι, το αντίκρυσμα. Είμαστε αντίγραφα ενός τηλεσχηματισμένου ανθρωποειδούς που επαναλαμβάνει μια σκηνοθετημένη ύπαρξη.

περι οδικώς

"Μην αναβάλλεις: ουσιαστικός κανόνας της ζωής. Αλλιώς κινδυνεύεις να σε πάρει ο ύπνος.Διώχνε κάθε σκέψη συγκαταβατική, συνένοχο, κλεφταποδόχα. Μην ξεχνάς πως δεν πρέπει μόνο την πνευματική συνήθεια ν' αποχτήσεις αλλά και τη σωματική. Σε καθετί υπάρχει και μια σωματική στάση".
Σεφέρης: Μέρες Α΄:Κυριακή, 23 Αυγούστου [1925].

Πάνω σε ένα μοτίβο κινητικό, οδεύοντας για τον προορισμό. Καθετί μορφάζει στον ήλιο. Κλείνω τα μάτια. Οι αντικατοπτρισμοί είναι ολοκληρωμένοι μέσα από ένα παραμορφωτικό αίσθημα αναμονής. Πλησμονή. Το ένα, που διαδέχεται το άλλο, τοπίο, που ορμητικά εσωκλείουν έναν ανθρώπινο διαχρονικό μόχθο. Καταδεικνύονται τα στοιχεία της πράξης, της εργασίας, του χρόνου, του ίχνους υπάρξεων. Αποδεικνύονται αιτίες, τρόποι, μέσα και εργαλεία.
Αλλά τα αναζητώ τα τοπία, κυνηγώντας έναν προσωπικό περιορισμό του χαώδους. Χαιρετίζω φευγαλέα αυτό που επιδιώκω να συντροφεύσει την εικόνα της χώρας και του τόπου. Συγκρατώ την εικόνα που αποτυπώνει εναργέστερα μιαν ηχηρή αλλαγή η οποία αρμόζει στη σταδιακή μεταμόρφωση των στόχων. Κρύβω ό,τι περνάει από μπροστά μου που θυμίζει την απορρύθμιση του αρμονικού. Αποκλείω και εσωκλείω σύμφωνα με κριτήρια της παρόρμησης. Η παρόρμησή μου αυτή κατασιγάζει την αισθητηριακή μου ανάγκη για εύρεση μιας αρμονικότερης συλλογής θραυσμάτων που αξίζουν να ιδωθούν, να διακινηθούν, να προσεχθούν.
Αλλά γνωρίζω καλά τι είναι και τι δεν είναι το συλλογικό κεκτημένο. Το περιβάλλον της ζωής μας είναι ένα σκηνικό φτιαγμένο από εσκεμμένες ιδέες που διαχέονται σαν ρύποι μολυσματικοί μες στην τροπόσφαιρα. Και το τοπίο είναι ερημώδες.

Όταν ανοίγεις την καρδιά σου αρκετά, όταν παίρνεις τη θέα του κόσμου και την αντανακλά η μορφή σου μέσα απ' τα νεύματα του νου, όταν λύνεις με βιάση τη γλώσσα για να πεις τη φύση σου, τη ματιά σου, την προκοπή του μυαλού και της ζήσης σου.

Αυτή η ελπίδα, που επιχειρεί να γίνει άγγιγμα, κοσμεί το εξώθυρο του βλέμματος.
Η βιοτή σου είναι. Το πέρασμά σου από τη γη.

Η σχέση και το σχήμα σου. Και όποια μορφή μπορείς, τoυς δίνεις.

Φτιάνεις την πρώτη σου ζωή, την πλανεύεις, την κάνεις κτήμα. Σπορά για να γίνει σιτάρι.

Η μπόρα τώρα είναι. Το ξάφνου αληθές μέσα απ' την πράξη. Το ανεπίγνωστα αληθές. Η φθορά τώρα είναι. Να εξολοθρέφεις τον κόσμο όπως τον έμαθες. Η επιβίωση είναι. Να χρησιμεύσει η όραση, η δράση, η σκέψη, η ελπίδα για να γίνει πράματα απτά. Τα κομματιάσματα του όλου γίνεσαι. Τα ενώνεις στιγμιαία για να αντικρίσεις κάπου μακρύτερα. Εκεί, στον κόσμο με τα ερωτήματα, στον κόσμο ευρύτητας.

Ξανά πίσω στο χρόνο στα βιβλία σου ανάμεσα υπάρχουν κάτι λέξεις, που ήταν για εσένα αξίες, κομμάτια ατόφια ενός πιστού εαυτού.
Ανάμεσα στις σελίδες. Και πίσω στο χρόνο.

Εκείνη η δύναμη να θέλεις να ζήσεις σαν ένα κύτταρο αυτής της γης, μια ακίδα κορμού άγριου, σκληρού, μα ανθεκτικού. Με δάκρυα από το ρετσίνι. Και να κάνεις παιδιά, όπως θά 'πρεπε να είναι, για να ζήσουν, όπως θά 'ταν ανθρώπινο να ζουν.

Tραγούδι ειπωμένο απ' τους χιλιάδες
μέσα στο στόμα μου μιλείς τον τόπο
την πίστη μου τη λαλητή μου αγάπη.
Πεζούλι από πλιθιά ξεραμένα στη γη
ακουμπώ τη ζωή
κάκτοι είναι πιο πέρα και νερό
πιο μακρυά.

Λουλούδι αγαπημένο.

new

journeys.


images is a language
for us all.

γεφυρώματα

- ζωφόροι ποταμών

Ζωές παρακείμενες. Όχθες παραλλήλων.

perhaps one day we will understand

η χαρά της ζωής

ποια είναι.

Αλλά

αν δεν είμαστε πεισμένοι για τη χαρμοσύνη;



- Αλλά
για την οδύνη;
Αν η οδύνη γεννά, ναι, οδύρομαι. Γεννώ.
Αν όχι,
όζω.

Well... from there : 3

3 more pictures of the same museum...
Natural light- it is filtered but it's strong. It dissolves space limits.
It reaches the exhibition area.

It is what tells you where to go. You go towards light.

When you reach it, you find yourself in an empty space, with no other function but light and images of people through which to see outside the building, through their (yours that is) difference of being.

We comment.
I have my own theory that I'm going to reveal sometime soon hopefully

Where does that light come from : 2

Second picture of the same museum::
KIASMA MUSEUM OF CONTEMPORARY ART
Steven Holl Architects
Helsinki, Finland, 1992-1998

Shot at August, 2008: Where does that light come from?
Museums and light : a story of complexities and inventions..

ΤΕΛΟΣ

αυτό το φως
από πού εκβάλλει;
Μετά από το τέλος του μαύρου.

καταστροφή αναπότρεπτη

Αλλά αυτή που μπορούμε να προβλέψουμε;
Αυτή που προδιαγράφεται μπροστά στα μάτια μας; Αυτή με την οποία συνηγορούμε; Αυτή στην οποία συμμετέχουμε (έστω και με το να μη συμμετέχουμε στην ανάσχεσή της);

- Και τώρα; Τι κάνουμε;

Η προσωπική μας ευτυχία δεν ξεχωρίζεται από τη συλλογική. Η συλλογική μας δυστυχία δεν αποχωρίζεται τα πρόσωπα.

Η συνειδητοποίηση είναι το κατώτερο στάδιο της κατανόησης. Και μάθηση, δηλαδή γνώση, σημαίνει ενεργοποίηση, αλλαγή, πράξη.


Η φωτογραφία είναι του πατέρα μου: μετά το καλοκαιρινό χαλάζι.

- Και τώρα; Τι γίνεται;

Το πρωί έχω το νου μου να ξυπνήσω νωρίς. Αφήνω το σπίτι με την πόρτα μισάνοιχτη και κάθομαι, ίσως, για λίγο, στην καρέκλα έξω από την πόρτα, δίπλα στο παράθυρο. Παίρνω μια ανάσα. Ξαναγυρνώ και σηκώνομαι επιτέλους από το κρεβάτι.

Όπως είπαμε...

... η κατανόηση είναι το χαμηλότερο επίπεδο μάθησης -το υψηλότερο είναι η δυνατότητα αξιολόγησης και αυτοαξιολόγησης.

http://giannaras.wordpress.com/
(η σημερινή καταχώρηση).

Συνοδεύω το παραπάνω άρθρο με το απόσπασμα:

Ο Max Weber κάνει διάκριση ανάμεσα σε 3 διαφορετικά είδη εξουσίας: την παραδοσιακή, τη χαρισματική και την ορθολογική ή νομιμοποιημένη.
Η παραδοσιακή στηρίζεται στην οφειλόμενη προς τον (κληρονομικώ δικαιώματι και ελέω Θεού) αρχγό υποταγή και νομιμοποιείται από τις υπερφυσικές δυνάμεις με τις οποίες οι σχετικές δοξασίες συνδέεουν την αναρρίχησή του στην εξουσία. Ασκείται από πρόσωπα του οικογενειακού και του άμεσα συγγενικού περιβάλλοντος του σφετεριστή του θρόνου, από τον οποίο και εξαρτώνται κατά διάφορους τροπους.
Η χαρισματική εξουσία ανάγεται στους χαρισματικούς ηγέτες, οι οποίοι διαθέτουν ασυνήθιστα εξαιρετικές δυνάμεις και ικανότητες. Η νομιμότητά της πηγάζει από το πρόσωπο του ίδιου του ηγέτη, ο οποίος εκπροσωπεί τη ρήξη με το παρελθόν. Η εξουσία ασκείται από τους οπαδούς που τον περιστοιχίζουν και το κύριο πρόβλημα των χαρισματικών ηγεσιών είναι η ασυνέχεια, επειδή η διαδοχή ενός χαρισματικού ηγέτη συνδέεται με τη μετατροπή της εξουσίας σε παραδοσιακή ή νόμιμη-ορθολογική.
Στις σύγχρονες κοινωνίες προσιδιάζει η τρίτη μορφή εξουσίας, η νομιμοποιημένη ή ορθολογική, η οποία θεμελιώνεται στους θεσμούς με την τυπική τους λειτουργία, στην απρόσωπη και ορθολογική έννομη τάξη. Η εξουσία στις κοινωνίες αυτές νομιμοποιείται από το σεβασμό στους θεσμούς, και όχι στα πρόσωπα ή στην ιερότητα της θέσης τους, και ασκείται από τα θεσμοθετημένα όργανα και τον γραφειοκρατικό μηχανισμό, ένα τυπικό σύστημα καταμερισμού αρμοδιοτήτων.

Από το είδος της εξουσίας καθορίζεται και ο προορισμός του σχολείου.

[Weber, M. Bασικές έννοιες της Κοινωνιολογίας, Μ.Κυπραίος(μτφ)]
Πόρποδας, Κ. Εισαγωγή στην Παιδαγωγική Επιστήμη: Σχολείο, Αγωγή και Κοινωνία, 165

νυχτερινά

Μουσική νυχτερινής συμπάθειας κατά τη φάση κατανόησης στόχων περιφερειακής πολιτικής...

http://www.righteousbabe.com/


Κατανόηση είναι το κατώτερο στάδιο μάθησης.

Αφομοίωση οπτική. Άμεση:
_
όμορφη, πού και πού, ακόμη και στο ανοιχτό σκοτάδι.

Καλό διάβασμα.